กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171 สรรพสิ่งในโลกละทิ้งได้ มีเพียงนางที่มิอาจละทิ้ง
เหลิ่งเยว่ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง นั่งอยู่ในเกี้ยวตามลำพัง ใบหน้าเย็นชา ส่วนคนตัวจิ๋วในใจแทบพองเป็นปลาปักเป้าด้วยความโกรธ
ได้เลย
ตาเฒ่ากับเจ้าปีศาจน้อยจะก่อเรื่องกัน ถึงกับแอบทำลับหลังนาง
แอบตามไปฟังหรือ?
ยอดคนจะทำเรื่องแบบนั้นได้หรือ ล้อเล่นน่า
แต่ว่า...
เมื่อนึกถึงท่าทีของเหลิ่งฉือที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันก่อนหน้านี้ กับคำพูดที่เขาบอกนาง... หรือเรื่องที่เขาคุยกับเจ้าปีศาจน้อยก็เกี่ยวกับเรื่องนี้?
จริงสิ!
ตาเฒ่าต้องคิดว่านางจะไม่ยอมจากไปง่าย ๆ เพราะเจ้าปีศาจน้อยแน่