กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 นอนดี ๆ กันได้หรือไม่?
เย่หลาน เจียงซื่อ หร่านหลี รวมถึงหวังเต๋อไห่ที่ได้ยินเสียงแล้วเข้ามา ต่างจับจ้องเย่จิ่วเฉินโดยไม่กะพริบตา
บ่าวหญิงที่ก่อนหน้านี้ยังแข็งกร้าว บัดนี้อยู่ในมือเย่จิ่วเฉินกลับไม่ต่างจากมดตัวหนึ่ง ทั้งเล็กจ้อยและไร้เรี่ยวแรง
นางดิ้นรนสะบัดมือเท้าไม่หยุด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเย่จิ่วเฉิน ความพยายามทั้งปวงล้วนดูไร้ประโยชน์
นางแทบสัมผัสได้ว่าชีวิตของตนกำลังเลือนหายไปทีละน้อยในมือเย่จิ่วเฉิน
ในท้ายที่สุด บ่าวหญิงยังคงเหลือบมองไปทางเจียงซื่อ
จากนั้นมือทั้งสองก็ห้อยลง ลมหายใจหยุดลง
เงียบสงัด
เงียบงันไร้เสียงประหนึ่งความตาย
เย่จิ่วเฉินคลายมือ ปล่อยให้ร่างไร้วิญญาณของบ่าวหญิงร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง