เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165 แต่เย่จิ่วเฉินกลับทำเช่นนั้น
ภายในตำหนักหย่างซินไม่มีผู้ใดพูด บรรยากาศอบอวลด้วยความลึกลับชวนขนลุก
เย่หลาน เจียงซื่อ และเย่ซือไป๋ต่างมองหร่านหลีกับสาวใช้ของเจียงซื่อที่นางรั้งตัวเอาไว้ด้วยสายตาซับซ้อน
หร่านหลีหลับตาลงแน่น แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็เย็นชาไปหมด
ยังดีที่นางเลือกฟังคำพูดของเหลิ่งเยว่
“ฝ่าบาทยังไม่ได้ตรัสถาม ใครให้ความกล้าเจ้ามาก่อเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าฝ่าบาทและพระจักรพรรดินี?”
น้ำเสียงของหร่านหลีเย็นเยียบ เปลี่ยนจากความอ่อนโยนในวันวานราวกับเป็นคนละคน
การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้เย่ซือไป๋กับเจียงซื่อต่างชะงักงัน
เย่หลานกลับยกมุมปากอย่างแนบเนียน เผยรอยยิ้มแฝงนัยลึกซึ้ง
บางทีคนอื่นอาจไม่รู้ แต่ช่วงนี้เขาใช้เวลาทุกคืนในตำหนักอีหลาน ย่อมเคยเห็นด้านที่ไม่มีผู้ใดรู้ของหร่านหลีมาบ้าง