กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 คนในครอบครัวต้องอยู่กันพร้อมหน้า
จันทร์เสี้ยวบนขอบฟ้าโผล่พ้นชั้นเมฆออกมาแล้ว แสงของมันเลือนราง ประชันกับเปลวไฟที่พุ่งสูงสู่ฟ้า
เหลิ่งเยวี่ยนั่งอยู่บนหลังคา มองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วทำท่าปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนก้นอย่างจริงจัง
“ไปกันเถอะ”
เย่จิ่วเฉินประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่ดูละครแล้วหรือ?”
“ไม่ดูแล้ว”
ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แค่นางลองคิดดูก็รู้แจ่มแจ้งชัดเจน ยังมีอะไรให้ดูอีก?
ที่อยู่ดูมาจนถึงตอนนี้ ก็แค่อยากแน่ใจว่าเรื่องราวกำลังดำเนินไปตามแผนของนางเท่านั้น
เย่จิ่วเฉินเข้าใจความคิดของเหลิ่งเยวี่ยดี แต่ก็ยังอดหยอกล้อนางไม่ได้
“เช่นนั้นพวกเราไปช่วยด้วยดีหรือไม่?”