เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 161 มองข้าทำไม ดูละครสิ!
คำพูดของขันทีน้อยทำให้หวังเต๋อไห่ผู้สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ เหงื่อเย็นแตกพลั่ก
แม้สถานการณ์ของหร่านหลีในตอนนี้จะไม่ต่างจากถูกส่งเข้าตำหนักเย็น แต่ไม่มีผู้ใดรู้ดีไปกว่าเขา ผู้คอยรับใช้ข้างกายเย่หลาน ว่าหร่านหลีมีความสำคัญในใจเย่หลานเพียงใด
หาไม่แล้วนางคงไม่ได้เพียงถูกกักอยู่ในตำหนักอีหลาน ห้ามออกไปไหนอย่างง่ายดายเช่นนี้
“ยังยืนทื่อทำอะไร รีบไปดับไฟ!”
หวังเต๋อไห่ตวาดสั่งสอนขันทีน้อยที่อยู่ข้างกาย ทว่าระหว่างที่พูด ก็มีร่างสีขาวอมฟ้าจันทราพุ่งผ่านหน้าไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
หวังเต๋อไห่ชะงักงันไปก่อน
ครั้นเพ่งมองอีกครั้ง องค์รัชทายาทเย่ซือไป๋ที่เพิ่งยืนอยู่หน้าประตูตำหนักและบอกว่าจะไปพบเย่หลาน บัดนี้กลับหายไปไร้ร่องรอยแล้ว
หวังเต๋อไห่ใจหล่นวูบ ทว่าในเวลาเช่นนี้กลับมีเสียงอีกเสียงดังมาจากด้านหลัง
“หวังเต๋อไห่!”