เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 เพราะข้าคือบุรุษของเจ้า
เปลวเทียนในตำหนักอีหลานสั่นไหวริบหรี่ ราวกับคนชราที่เหลืออายุขัยไม่มาก กำลังยื้อชีวิตรวยริน ทว่าก็ไม่ยินยอมตายไปเช่นนี้
หร่านหลีนิ่งฟังคำพูดของเหลิ่งเยวี่ย ร่างกายราวกับถูกผู้คนร่ายวิชาสะกดกายไว้ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
นางรู้มานานแล้วว่าเหลิ่งเยวี่ยมีความสามารถในการมองทะลุจิตใจคน
ทว่าวันนี้ เวลานี้ ในยามนี้ เหลิ่งเยวี่ยกลับเล่าแผนการต่อจากนี้ของนางอย่างไม่ยี่หระ ทำให้หร่านหลีสัมผัสได้อีกครั้งอย่างลึกซึ้งว่า สตรีผู้นี้น่ากลัวเพียงใด
เมื่อพูดจบ เหลิ่งเยวี่ยก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
แสงเทียนแบ่งใบหน้าเย็นชาของนางออกเป็น 2 ส่วน
ครึ่งหนึ่งสว่างไสว อีกครึ่งมืดสลัวจนยากหยั่งถึง
ทว่ากลับหลอมรวมกันได้อย่างสมบูรณ์ ราวกับเหลิ่งเยวี่ยเกิดมาเพื่อเป็นผู้ที่ดำรงอยู่ได้อย่างอิสระทั้งในความมืดและแสงสว่าง
เหลิ่งเยวี่ยนิ่งเงียบไป 2 วินาที ก่อนจะจ้องหร่านหลีเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง แล้วจึงขยับริมฝีปากบาง