เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 เจ้ายังไม่ตายหรือ?
ฟ้าเริ่มมืดลง
ท้องฟ้าสีครามค่อย ๆ ถูกสีเทาตะกั่วเข้ามาแทนที่ ปกคลุมเมืองหลวงทั้งเมืองไว้ในความมืดสลัวและอึมครึม
เด็กหนุ่มสีหน้าเย็นชา รีบร้อนเดินตามเจ้าของโรงเตี๊ยมมาถึงหน้าห้องของเหลิ่งเยวี่ย
ประตูห้องเปิดอยู่ เวลานี้มีคนสองคนยืนอยู่หน้าประตู พอเห็นเด็กหนุ่มมา ทั้งสองก็พากันก้มหน้า คล้ายไม่กล้าสบตาเขา
สายตาเย็นเยียบของเด็กหนุ่มกวาดผ่านในห้องอย่างรวดเร็ว ภายในว่างเปล่า ไหนเลยจะยังเห็นเงาของเหลิ่งเยวี่ย?
“หายไปตั้งแต่เมื่อใด?”
เจ้าของโรงเตี๊ยมปีนี้อายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี ทว่าต่อหน้าเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตนถึงยี่สิบสามสิบปี กลับมีท่าทางนอบน้อมและระมัดระวังทุกฝีก้าว
“เรียนเจ้านาย คนของพวกเราผ่านมาตรงนี้เมื่อครู่ ได้ยินว่าข้างในไม่มีความเคลื่อนไหว พอเข้าไปดูก็พบว่าคนหายไปแล้ว
ส่วนหายไปตั้งแต่เมื่อใด…”