กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 เปลี่ยนวิธี
เด็กหนุ่มออกจากห้องของเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉิน แล้วหันหลังลงไปชั้นล่าง เดินผ่านประตูหลังของโรงเตี๊ยมไปยังหน้ากระท่อมหลังเล็กอันห่างไกลและลับตาแห่งหนึ่งในลานหลัง
เบื้องหน้ากระท่อม เจ้าของโรงเตี๊ยมดูเหมือนกำลังรออยู่ที่นั่น พอเห็นเด็กหนุ่มก็รีบก้มกายลงอย่างนอบน้อมยิ่ง
“นายท่าน”
เด็กหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ “อืม เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังไม่ฟื้นขอรับ”
เด็กหนุ่มลังเลเล็กน้อย “เปิดประตู”
เจ้าของโรงเตี๊ยมไม่กล้าขัดขืนเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย พอได้ยินคำสั่งก็รีบก้าวไปเปิดประตูทันที
ทันทีที่ประตูเปิด กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นก็พุ่งปะทะใบหน้า
แม้แต่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่ได้กลิ่นเช่นนั้นยังอดขมวดคิ้วไม่ได้ ต้องยกมือขึ้นปิดจมูก