กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 ในที่สุดก็พบเจ้าแล้ว
“นายท่าน”
ซั่วเฟิงเอ่ยเตือน เย่โม่หานจึงรวบรวมสติ ก่อนมองตามสายตาของซั่วเฟิงไปเบื้องหน้า
เหนือเวหา จันทร์เสี้ยวดวงหนึ่งเคลื่อนมาถึงจุดสูงสุดพอดี
แสงจันทร์สีขาวส่องตรงลงมา ลอดผ่านใบสนเรียวแหลมและตกกระทบพื้นดิน
บนพื้นมีศพกว่าสิบร่างนอนเกลื่อนกลาดระเกะระกะ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
โลหิตหลอมรวมกับแสงจันทร์ ส่องประกายเป็นเงางามแปลกประหลาดและชวนลุ่มหลง
เย่โม่หานกับเสี่ยวเฮยมองหน้ากัน สีหน้าของทั้งคู่ยิ่งหม่นคล้ำและเคร่งขรึม
เสี่ยวเฮยกับหลิ่วชิงเดินเข้าไปตรวจดู ส่วนซั่วเฟิงอยู่ข้างเย่โม่หาน คอยระแวดระวังว่ามีกำลังคนอื่นอยู่รอบ ๆ หรือไม่
เสี่ยวเฮยตรวจดูบาดแผลของคนชุดดำ หลายคนถูกสังหารด้วยกระบี่เดียว ไม่ก็ถูกแทงตรงหัวใจ หรือไม่ก็เชือดคอ