เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 เจ้าเชื่อข้าหรือไม่
ลูกธนูพุ่งมาจากด้านหลัง ก่อนแทงทะลุร่าง
หัวลูกธนูที่เรืองแสงสีเขียวถูกโลหิตย้อมจนชุ่ม ทว่าเลือดที่ไหลออกจากบาดแผลซึ่งเดิมควรเป็นสีแดงสด เวลานี้กลับกลายเป็นสีแดงคล้ำ
ยังแผ่กลิ่นคาวหวานแปลกประหลาดออกมาอีกด้วย
หัวใจของเหลิ่งเยวี่ยหดเกร็งวูบหนึ่ง
เขาสวมอาภรณ์สีแดงเพลิง ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงมองไม่ออกชัดเจน แต่เมื่ออยู่ใกล้กันเช่นนี้ เหลิ่งเยวี่ยถึงเพิ่งเห็นว่าสีแดงดุจเพลิงนั้นหลอมรวมเข้ากับโลหิตแดงฉานแล้ว
รอบด้านมีเสียงลมและเสียงศาสตราปะทะกันดังผลัดกันไม่ขาดสาย สายลมพัดเส้นผมให้ปลิวไสว ไม่รู้ว่าเป็นของนางหรือของเขา พวกมันเริงระบำยุ่งเหยิงและเย้ายวนอยู่กลางอากาศ
ลมหายใจของเหลิ่งเยวี่ยหยุดลงชั่วขณะ มือที่รองร่างเย่จิ่วเฉินอยู่ค่อย ๆ ยกขึ้นมาไว้เบื้องหน้า
ฝ่ามือที่ถูกโลหิตย้อมจนแดงราวกับทิ่มแทงดวงตาของเหลิ่งเยวี่ย
เหลิ่งเยวี่ยกำมือแน่นฉับพลัน