เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150 เจ้าสัญญากับข้าไว้แล้ว
สถานการณ์ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ เหลิ่งฉือรู้ว่าเหลิ่งเยวี่ยมีเย่จิ่วเฉินคอยคุ้มกัน จึงวางใจไปตรวจดูอาการของเย่หลาน เจียงซื่อ และหร่านหลีก่อน ครั้นแน่ใจว่าบุคคลสูงศักดิ์ที่สุดสามคนในที่นี้ปลอดภัยแล้ว จึงสั่งให้คนรีบตามล่านักฆ่า
เย่โม่หานรออยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่เห็นเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินกลับมา จึงร้อนใจดั่งไฟเผา
วินาทีถัดมา เขาสะบัดมือของเหลิ่งรั่วเสวี่ยที่กำแขนเสื้อเขาออกอย่างไร้เยื่อใย เรียกหลิ่วชิงกับซั่วเฟิง แล้วเร่งฝีเท้าตามไปทางที่เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินจากไป
เหลิ่งรั่วเสวี่ยเห็นดังนั้นก็ร้องเรียกอย่างร้อนใจ
“องค์ชายสี่!”
แต่เย่โม่หานกลับทำราวกับไม่ได้ยิน
เหลิ่งรั่วเสวี่ยยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเย่โม่หาน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงก้มตาลง
ไม่มีใครเห็นแววอำมหิตที่วาบผ่านดวงตานาง กับรอยยิ้มที่ยกขึ้นสูงตรงมุมปาก