เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 ลอบสังหาร
งานเลี้ยงสุรายังคงดำเนินต่อไป เปลวไฟสว่างไหว ส่องใบหน้าของทุกคนให้บางคราวมืดหม่น บางคราวเคร่งเครียด
เหลิ่งฉือต้องรับผิดชอบการจัดการล่าสัตว์ฤดูสารทคราวนี้ จึงไม่อาจผ่อนคลายในงานเช่นนี้ได้ ต้องมีสติเต็มที่และคอยระแวดระวังอยู่ตลอด
เจียงซื่อนั่งอยู่ข้างเย่หลาน เพิ่งวางจอกสุราลง พอเหลือบตาไปก็เห็นเหลิ่งรั่วเสวี่ยนั่งอยู่ข้างเย่โม่หาน
เจียงซื่อถามด้วยสายตาอย่างนิ่งสงบไม่แสดงอาการ เป็นคำถามที่มีเพียงเหลิ่งรั่วเสวี่ยเท่านั้นที่เข้าใจ
เหลิ่งรั่วเสวี่ยใจสะท้าน รีบพยักหน้าเบา ๆ อย่างแนบเนียน
เจียงซื่อพอใจแล้วจึงละสายตา หันไปมองหร่านหลีที่นั่งอยู่เบื้องล่าง กำลังยิ้มแย้มสนทนา นางยิ้มบาง ๆ อย่างนิ่งสงบไม่แสดงอาการ ก่อนจะหันไปหาเย่หลาน
“ฝ่าบาท หม่อมฉันมีคำขอที่ไม่บังควรอยู่เรื่องหนึ่ง”
ดูเหมือนคืนนี้เย่หลานจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
“โอ้? ไม่ทราบว่าฮองเฮามีคำขออันใด?”