เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 สิ่งหนึ่งย่อมมีสิ่งสยบ
ขบวนล่าสัตว์ฤดูสารทอันยิ่งใหญ่เคลื่อนผ่านป่าเขา ดุจสายแพรสีเหลืองทองทอดยาว คดเคี้ยวไปตามใจ
เจียงซื่อนั่งอยู่บนราชยานของตนเพียงลำพัง ทั่วร่างแผ่ไอเย็นเยียบ
นางคิดไม่ถึงเลยว่าเย่หลานจะพานังแพศยาหร่านหลีผู้นั้นมาด้วย
พามาก็แล้วไปเถิด แต่ยังนั่งราชยานคันเดียวกับเขาอีก
ข้าหลวงองครักษ์ ขุนนางและครอบครัวที่ติดตามมามากมายเช่นนี้ เย่หลานก็เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางลงกับพื้นอีกครั้ง
พอคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าเจียงซื่อก็ขุ่นมัวราวกับน้ำจะหยดออกมาได้
ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะของหร่านหลีกับเย่หลานก็ดังมาจากราชยานด้านหน้า
นางกำนัลมองไปทางด้านหน้าอย่างขุ่นเคือง ก่อนบ่นกับเจียงซื่อ
“พระสนมเพคะ จักรพรรดิทรงไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว อีกทั้งหร่านหลีผู้นั้นเข้าวังมาครึ่งเดือน แต่ไม่เคยมาถวายคำนับท่านเลยด้วยซ้ำ!