กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 ไปแล้วไม่มีวันกลับ
เย่ซือไป๋พูดพลางเดินข้ามกลุ่มคนชุดดำมาหาเย่จิ่วเฉินไม่กี่ก้าว
บนใบหน้าขาวผ่องอ่อนโยนของเขาไม่มีรอยยิ้มราวต้องสายลมวสันต์ดังเช่นที่ผ่านมาอีกแล้ว สีหน้าบิดเบี้ยวจนดูราวกับกลายเป็นคนละคน
เย่ซือไป๋เน้นถ้อยคำทีละคำ ทุกประโยคราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน
“วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าเข้าใจว่า หากข้าต้องการให้เจ้าตาย เจ้าย่อมไม่มีทางออกไปจากที่นี่ทั้งเป็น”
“โอ้?”
เย่จิ่วเฉินขยับสายตาเล็กน้อย เอียงหน้ามองเย่ซือไป๋
“เช่นนั้นหรือ?”
หางเสียงที่เชิดขึ้นเล็กน้อยเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน ก่อนเย่ซือไป๋จะทันตั้งตัว ถ้วยชาที่เย่จิ่วเฉินเล่นอยู่ในมือมาตลอดก็พลันร่วงลงไป
“เพล้ง—”