เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 สังหารเจ้าแล้วจะเป็นไร?
“อ้อ ใช่แล้ว หร่านหลี สกุลเจียงรู้ว่าเป็นคนของเจ้า ข้ากับท่านย่าของเจ้าต่างคิดว่า นางคงไม่ทันได้คิดจะเกลี้ยกล่อมให้มาเป็นพวกด้วยซ้ำ แต่จะกำจัดทิ้งเสียโดยตรง
ไม่รู้ว่าจวนแม่ทัพของเราจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยหรือไม่
เพราะฉะนั้น การล่าสัตว์ฤดูสารทคราวนี้คงอันตรายอย่างยิ่ง เจ้า…”
เหลิ่งเยว่นั่งฟังเงียบ ๆ พอได้ยินถึงตรงนี้ ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว
การมีท่านย่ากับท่านพ่อคอยคิดแทนตนเช่นนี้ รู้สึกดีไม่น้อยเลย
พอคิดเช่นนี้ เหลิ่งเยว่ก็อดรู้สึกใจร้อนวูบขึ้นมาไม่ได้
“ท่านย่า ท่านพ่อ ในเมื่อพูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว ลูกก็มีเรื่องหนึ่งอยากสารภาพ”
พอฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งกับเหลิ่งเยว่ได้ยินดังนั้น ต่างก็ชะงักงันไปเล็กน้อย
เมื่อเทียบกับฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งแล้ว เหลิ่งฉือมีแววกังวลมากกว่า