กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 นาจาเป็นคนพูด
เย่โม่หานยืนห่างออกไปช่วงหนึ่ง มองเหลิ่งเยวี่ยเงียบ ๆ
ทั้งที่นางอยู่ใกล้เขาเพียงนี้ ใกล้เสียจนขอแค่ก้าวไปไม่กี่ก้าว เขาก็ไปถึงข้างกายนางได้แล้ว
แต่เหตุใดเขากลับรู้สึกว่านางอยู่ไกลเหลือเกิน?
เมื่อครู่เย่หลานแต่งตั้งเหลิ่งเยวี่ยให้เย่จิ่วเฉินในท้องพระโรง อีกทั้งยังกำหนดวันสมรสไว้แล้ว
นับจากนี้เหลิ่งเยวี่ยก็ไม่ใช่คนของเขาอีกต่อไป
ไม่สิ!
ต้องพูดว่า ตั้งแต่แรกนางก็ไม่เคยเป็นคนของเขาเลย
หัวใจของเย่โม่หานขมขื่นและปวดหนึบ แต่สีหน้ากลับยังคงรอยยิ้มไว้
“เหลิ่งเยวี่ย”