เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 135 คนโบราณกล่าวไว้ไม่ผิดจริง ๆ
ณ เวลานี้ ในสายตาของเย่จิ่วเฉิน สตรีที่ยืนอยู่กลางดวงจันทร์ ถูกโอบล้อมด้วยม่านโปร่ง ท่วงท่าร่ายรำอ้อนแอ้นเย้ายวนสะกดใจผู้นั้น ไม่ใช่หร่านหลี และไม่ใช่สตรีคนอื่น หากเป็นเหลิ่งเยวี่ยที่ยืนอยู่กลางลานในวันนั้น ท่ามกลางใบไม้ร่วงที่หมุนวน
ใบหน้าของนางยังคงเย็นชางดงาม ทว่าท่วงท่าร่ายรำกลับงดงามเหลือเกิน งามจนทำให้ผู้คนลุ่มหลงถอนตัวไม่ขึ้น
ชั่วขณะนี้ เย่จิ่วเฉินพลันรู้สึกยินดี
วันนั้นมีเพียงเขาที่ได้เห็นเหลิ่งเยวี่ย
เหลิ่งเยวี่ยเป็นของเขาเพียงผู้เดียว
เหลิ่งเยวี่ยทำสีหน้าไร้อารมณ์ประหนึ่งภูผาน้ำแข็งหมื่นปี ยืนมองปฏิกิริยาของทุกคนอย่างเงียบ ๆ ซึ่งเป็นไปตามคาดของนาง
เพียงแต่ปฏิกิริยาของเจ้าปีศาจน้อยดูไม่ค่อยถูกต้องนะ
คนอื่นจ้องหร่านหลีก็ช่างเถิด แต่เจ้ามีข้าอยู่แล้ว ยังจะจ้องนางทำไม?
ต้นไม้เล็กต้องตัด บุรุษต้องคอยควบคุม คนโบราณกล่าวไว้ไม่ผิดจริง ๆ