เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134 เจ้าจอมโกหกตัวน้อย
เวลานี้เย่จิ่วเฉินเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหลิ่งเยวี่ยคิดจะเล่นยาอะไรอยู่
ก่อนหน้านี้เขารู้ว่าเหลิ่งเยวี่ยรับหร่านหลีไปอยู่ที่จวน เพียงแต่ตอนนั้นเขาคิดว่าเหลิ่งเยวี่ยอาจทำเช่นนั้นโดยเจตนาเพราะเย่ซือไป๋
เย่จิ่วเฉินไม่ได้คิดถึงเรื่องหร่านหลีเลยแม้แต่น้อย แต่เวลานี้เมื่อได้ยินท่วงทำนองที่คุ้นเคย มองดูการขับร้องร่ายรำดุจมายาตรงหน้า และนึกถึงคำพูดที่เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยข้างหูตนอย่างลึกลับเมื่อครู่ว่าจะมอบของขวัญให้…
ทันใดนั้น แววตาเย่จิ่วเฉินก็พลันมืดหม่น เขามองไปทางเหลิ่งเยวี่ยจากระยะไกล
เหลิ่งเยวี่ยยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าเรียบเฉยราวกับบ่อน้ำโบราณหมื่นปี ไร้คลื่นไหวแม้แต่น้อย
สายตาทั้งสี่ประสานกัน แสงในดวงตานางสุกสกาวดุจดวงดาว ทั้งยังเปิดเผยตรงไปตรงมา
นางคิดจะทำอะไร?
หรือว่านางคิดจะให้หร่านหลีร่ายรำเพลงนั้นในคืนนั้น?
จริงสิ! ก่อนหน้านี้นางยังสาธิตให้หร่านหลีดูด้วยตนเองที่จวน