เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 133 อันตรายยิ่งนัก
เสียงพิณขลุ่ยบรรเลงกังวาน ท่วงท่าร่ายรำอ่อนช้อยงดงาม
เย่ซือไป๋กับเย่โม่หานดูคล้ายกำลังชมการขับร้องร่ายรำอย่างเงียบสงบ เหล่าขุนนางเองก็มีท่าทีเพลิดเพลินยิ่งนัก
ทว่าหากผู้ใดช่างสังเกต ก็จะพบว่าไม่ว่าจะเป็นเย่ซือไป๋ เย่โม่หาน เหลิ่งฉือ ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง หรือแม้แต่เย่หลานกับเจียงซื่อ ต่างก็เหลือบมองเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินเป็นระยะอย่างตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง
เย่จิ่วเฉินนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะ ดวงตาลึกล้ำดำสนิทราวกับอัญมณีออบซิเดียนคู่นั้น กลับสะท้อนเพียงใบหน้าเย็นชางดงามของเหลิ่งเยวี่ย
ณ เวลานี้ เวลาดูประหนึ่งหยุดนิ่ง โลกทั้งใบคล้ายเงียบสงัดลง
เหล่านางรำและขุนนางรอบข้าง ดูประหนึ่งกลายเป็นเพียงฉากประดับ
นอกจากหัวใจแข็งแกร่งทรงพลังในอกที่เต้นเป็นจังหวะ เขาก็ไม่ได้ยินเสียงใดอีก
โลกทั้งใบเหลือเพียงนางคนเดียว
ยืนเดียวดาย ไม่อาจถูกทำลาย