เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132 มักมีไพร่ชั่วคิดร้ายต่อเรา
เหลิ่งรั่วเสวี่ยพูดอย่างระมัดระวังยิ่ง น้ำเสียงไม่มีช่องโหว่แม้แต่น้อย สีหน้าก็เช่นกัน มองดูแล้วคล้ายกำลังเป็นห่วงเหลิ่งเยวี่ยจริง ๆ
แต่เย่โม่หานรู้ดีอยู่แล้วว่าเหลิ่งรั่วเสวี่ยเป็นคนเช่นไร ต่อให้นางปลอมตัวได้แนบเนียนเพียงใด ก็หนีสายตาเขาไม่พ้น
ด้วยเหตุนี้ เหลิ่งรั่วเสวี่ยยังพูดไม่ทันจบประโยค เย่โม่หานก็ปรายตามองนางอย่างเย็นชาและเตือนปราม ทำให้นางกลืนคำพูดส่วนที่เหลือลงคอไปทั้งอย่างนั้น
ยังมีคำพูดของเย่จิ่วเฉินที่เอ่ยขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ทำให้ผู้คนมองข้ามไม่ได้
“ไม่ใช่ข่าวลือ!”
เหลิ่งรั่วเสวี่ยชะงักไป ไม่รู้ว่าถูกเย่จิ่วเฉินดึงดูดความสนใจ หรือกำลังปกปิดบางอย่าง นางจึงรีบหันไปมองเย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยวี่ย
เหลิ่งเยวี่ยนั่งอยู่ข้างเย่จิ่วเฉิน สีหน้าเรียบเฉยและเย็นชา
เย่จิ่วเฉินกลับใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง อาภรณ์ยาวสีแดงเพลิงขับใบหน้าหล่อเหลาแต่เดิมของเขาให้ดูงดงามเย้ายวนยิ่งขึ้น
“องค์ชายเก้าพูดว่าอะไรนะ?”