เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 130 อยากหรือไม่?
อยากหรือไม่?
เรียบง่ายตรงไปตรงมา มีเพียงสามคำ แต่ทุกคำกลับหนักอึ้งราวพันชั่ง กระแทกลงบนหัวใจของเหลียงเฉี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่า
เหลียงเฉี่ยนที่เมื่อครู่ยังเปี่ยมด้วยท่าทีฮึกเหิม บัดนี้กลับสูญสิ้นอารมณ์ทั้งหมดไปชั่วพริบตา ภายใต้สายตาคมกริบของเหลิ่งเยวี่ย ราวกับถูกอสนีบาตฟาดใส่จนยืนนิ่งอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนไม่ได้
บนใบหน้างดงามผุดผ่องนั้น มีทั้งความตื่นตะลึง ความหวาดหวั่น และความขวยเขิน
อากาศเงียบงันไปชั่วขณะ
นอกประตู เสี่ยวเฮยหยุดยืนอยู่กับที่
เขาไม่รู้ว่าเหลียงเฉี่ยนมา ก่อนหน้านี้พอได้ยินเสียงของนาง ปฏิกิริยาแรกในใจก็คืออยากรีบจากไปทันที
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลังจากเหลิ่งเยวี่ยถามคำถามเช่นนั้นออกมาอย่างกะทันหัน ขาทั้งสองข้างของเขาก็หนักอึ้งราวกับถูกกรอกตะกั่วลงไป ไม่อาจขยับได้อีก
เหตุผลบอกเขาว่า ไม่ว่าคำตอบของเหลียงเฉี่ยนจะเป็นเช่นไร ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา ตอนนี้เขาควรหันหลังจากไป ทำราวกับว่าไม่เคยจากไป