กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 128 อยากรู้ก็ไปถามเอง
แสงแดดยามเที่ยงสาดผ่านหน้าต่างอย่างกำเริบเสิบสาน ตกลงในห้องหนังสือและบนร่างเย่จิ่วเฉินที่กำลังกอดเหลิ่งเยวี่ยอยู่
เหลิ่งเยวี่ยอยู่ในอ้อมแขนของเย่จิ่วเฉินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เจ้าปีศาจน้อยพูดอะไรนะ?
เขาผิดไปแล้วหรือ?
ก็ได้!
“ข้าให้อภัยเจ้าแล้ว”
เป็นหญิงสาวก็ต้องใจกว้างเช่นนี้
กล่าวจบ เหลิ่งเยวี่ยก็ผละออกจากอ้อมกอดของเย่จิ่วเฉินทันที แล้วนั่งลงตรงหน้าโต๊ะ
เย่จิ่วเฉินมองเหลิ่งเยวี่ยอย่างทั้งขำทั้งจนใจ ผ่านไปครู่หนึ่งก็โน้มตัวเข้าหานาง