กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126 สหายร่วมทีมตัวถ่วงกับผู้ช่วยชั้นยอด
เย่จิ่วเฉินรัวคำพูดออกมาประโยคหนึ่งราวกับประทัด ก่อนหันหลังจากไปอีกครั้งแทบไม่ต่างจากหนีเอาชีวิตรอด
เหลิ่งเยว่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ทั้งร่างราวกับก้อนน้ำแข็งเคลื่อนที่ได้ ทำให้อุณหภูมิของอากาศรอบข้างลดฮวบอย่างรวดเร็ว
เจ้าปีศาจน้อยเป็นบ้าอะไร? สมองมีน้ำเข้า หรือถูกลาถีบมาหรือ?
กล้ามาโมโหใส่นางได้อย่างไร!
……
แสงตะวันยามเที่ยงในฤดูใบไม้ร่วงยังคงร้อนแรง
เหลิ่งเยว่นอนขดอยู่บนตั่งนอน ดุจแมวสูงศักดิ์ที่เกียจคร้าน หรี่ตาลง ทว่าไอเย็นทั่วร่างทำให้ผู้คนหลีกหนี ไม่กล้าเข้าใกล้
เสี่ยวเฮยกับจู้เอ๋อร์ยืนห่าง ๆ จ้องตากันตาค้าง
“คุณหนูกำลัง…โกรธหรือ?”