กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 124 ข้อนี้เกินขอบเขตไปแล้ว
ดวงตาคมลึกล้ำดุจเหยี่ยวของเย่โม่หานยามนี้คล้ายแฝงพลังทะลุทะลวง เขามองตรงมายังเหลิ่งเยว่โดยไม่คิดหลบเลี่ยง
เหลิ่งเยว่ขมวดคิ้ว
ไม่เคยคิดมาก่อนหรือ?
พูดเหลวไหล! ชาติก่อนเจ้าของร่างเดิมก็แต่งให้เจ้าแล้ว ยังจะบอกว่าไม่คิดว่าจะได้พบกันอีกหรือ?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าที่นิ่งเฉยอยู่เสมอของเหลิ่งเยว่ก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาเพียงวูบหนึ่งจนแทบมองไม่เห็น
“ไม่เคยคิดมาก่อนหรือ?”
เหลิ่งเยว่เอ่ย น้ำเสียงเย็นเยียบดุจเกล็ดน้ำแข็งในสระน้ำเย็นยะเยือกพันปี ซึมลึกถึงกระดูก
“เรื่องในศาลร้าง เป็นเจ้ากับเหลิ่งรั่วเสวี่ยวางแผนวางยาให้ข้าใช่หรือไม่?”
ประโยคเดียวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชาไร้เยื่อใย กลับทำให้สีหน้าของเย่โม่หานชะงักค้าง