เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 ข้าไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจ้า
ตอนนั้นเหลิ่งเยว่ยัดขนมชิ้นหนึ่งเข้าปากเรียบร้อยแล้ว นางตบมือทั้งสองข้างทำราวกับเป็นเรื่องจริงจัง จากนั้นก็ลุกขึ้น ปัดเศษขนมที่ไม่มีอยู่จริง
“พาเขาไปที่เรือนข้าง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
เยว่เฉิงขานรับแล้วหันไปพาเย่โม่หานมา เหลิ่งเยว่ก้าวฉับ ๆ ออกไปอย่างเด็ดขาด ราวกับไม่ใส่ใจปฏิกิริยาของเย่จิ่วเฉินแม้แต่น้อย
การกระทำเช่นนี้ทำให้เย่จิ่วเฉินทั้งร่างกลายเป็นภูเขาไฟมีชีวิต ราวกับอีกประเดี๋ยวลาวาร้อนระอุที่กลืนกินทุกสิ่งในโลกได้จะปะทุออกมา
กล้ามาพบชายอื่นตามลำพังต่อหน้าเขา?
เห็นเขาตายไปแล้วหรือไร?
ดวงตาดำสนิทลึกล้ำดุจอินทรีราตรีของเย่จิ่วเฉินหรี่ลงเล็กน้อย แต่ในเวลานั้นเอง เหลิ่งเยวี่ยซึ่งเดินไปถึงประตูแล้วกลับชะงักฝีเท้าราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะหันกลับมาแล้วเดินตรงมาหาเย่จิ่วเฉิน
เย่จิ่วเฉินไม่ขยับ ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองเหลิ่งเยวี่ยอย่างสุขุมเยือกเย็น