เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 รอวันที่เจ้าจะรักข้าเช่นเดียวกับที่ข้ารักเจ้า
หร่านหลีค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังทิศทางที่เย่ซือไป๋อยู่
วันนี้เย่ซือไป๋สวมอาภรณ์สีขาวเช่นกัน แม้ระหว่างคิ้วจะมีราศีสูงส่งติดตัวมาแต่กำเนิด ทว่าไม่ได้เย้ายวนชั่วร้ายดุจเย่จิ่วเฉิน กลับดูอ่อนโยนอุ่นละมุน ราวกับสายลมแผ่วเบาในฤดูใบไม้ผลิ เพียงมองแวบเดียวก็ประหนึ่งถูกลมอุ่นพัดผ่านใบหน้า ให้ความรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก
บุรุษบนทางสายนี้งามดุจหยก คุณชายผู้เลิศล้ำไร้ผู้ใดเสมอเหมือน
หร่านหลีไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า องค์รัชทายาทในยามนี้จะหล่อเหลาและสง่างามถึงเพียงนี้
“หร่านหลีคารวะคุณชาย”
นางเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะก้มตาลงอีกครั้ง ไม่กล้าสบตาเย่ซือไป๋อีก
ทว่าพวงแก้มแดงระเรื่อสองข้างบนใบหน้าขาวผ่อง ซึ่งซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าบางเบา กลับปรากฏชัดแก่สายตาเหลิ่งเยวี่ย
ตัวน้อยในใจเหลิ่งเยวี่ยรู้สึกจนใจอยู่บ้าง
นี่นับเป็นรักแรกพบในตำนานหรือไม่?