กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 เซียนหญิงกลางจันทรา
เสี่ยวเฮยพบว่าหลังจากตนพูดจบ สีหน้าของเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน
พวกเขาดูไม่แปลกใจเลยสักนิด กระทั่งเหมือนจะคาดเดาไว้อยู่ก่อนแล้วว่าจะเป็นเช่นนี้
รอยยิ้มมุมปากของเย่จิ่วเฉินเปิดเผยและหยิ่งผยองอย่างเหลาะแหละ
“ข้าไปก็พอแล้ว”
ความหมายของเขาชัดเจนมาก แต่เหลิ่งเยว่ไม่เห็นด้วย
“ไม่ต้องรีบ”
อีกฝ่ายถึงกับมาหาถึงที่แล้ว ในฐานะสตรี จะขี้ขลาดได้หรือ?
แม้เย่จิ่วเฉินจะพูดเช่นนั้น แต่ร่างกายกลับไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย
เขาเข้าใจจุดประสงค์ที่เหลิ่งเยว่บอกว่าไม่ต้องรีบ