เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119 เช่นนั้นก็ไม่ต้องฝืนแบกรับ
ท้องฟ้ายามเย็นถูกสีเทาตะกั่วเข้ามาแทนที่สีน้ำเงินสดใส เหลือเพียงสีส้มแดงจาง ๆ ซ่อนอยู่ในหมู่เมฆหนาทึบ เลือนรางเห็นไม่ชัด
ถนนในเมืองหลวงเต็มไปด้วยความคึกคักรุ่งเรือง
เหลิ่งเยว่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวชั้นสองของหอชุนเจียง มองผ่านม่านลูกปัดลงไปยังผู้คนเบื้องล่างที่ชนจอกดื่มสุรา เคลิบเคลิ้มกับการขับร้องร่ายรำและดนตรีพิณขลุ่ย ดวงตานางเย็นชาและสงบนิ่ง
เย่จิ่วเฉินนั่งอยู่ข้างเหลิ่งเยว่ ทว่าในยามนี้เขาไม่ได้มองลงไปเบื้องล่างเหมือนนาง
ในเนตรดอกท้อคู่งามกลับเต็มไปด้วยความกังวลและล้ำลึก
พวกเขามาถึงหอชุนเจียงตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว สิ่งแรกที่เหลิ่งเยว่ทำเมื่อมาถึงก็คือสั่งให้เสี่ยวเฮยไปจัดการเรื่องหนึ่ง
ส่วนเรื่องนั้นคืออะไร เหลิ่งเยว่ไม่ได้บอก
เย่จิ่วเฉินลองถามหยั่งเชิงอยู่สองสามคำ แต่เหลิ่งเยว่ก็กลบเกลื่อนผ่านไป