เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114 ฟื้นคืนก่อนสิ้นใจ
เย่จิ่วเฉินเน้นถ้อยคำทีละคำ ราวกับเค้นถ้อยคำเหล่านั้นออกมาจากซอกฟัน
เย่หลานขมวดหว่างคิ้วแน่นกว่าเดิม ดวงตาที่เดิมคมกริบกดดันผู้คนกลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
แต่กลับไม่มีความเจ็บปวดหรือความตกตะลึงจากการถูกกระบี่แทงอยู่เลย
ราวกับการที่เย่จิ่วเฉินใช้กระบี่แทงเขา เป็นสิ่งที่เขาคาดไว้แล้ว
ทั้งยังราวกับคนที่ถูกแทงไม่ใช่ตัวเขา แต่เป็นคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกัน
“เฉินเอ๋อร์ เจ้ายอมทำร้ายเสด็จพ่อเพื่อสตรีคนหนึ่งจริง ๆ หรือ?”
ความเศร้าของเย่หลานดูจริงใจอย่างยิ่ง หากเหลิ่งเยวี่ยอยู่ตรงนี้ นางคงอดปรบมือให้เขาไม่ได้
เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ โลกนี้ติดค้างเขารางวัลตุ๊กตาทองออสการ์อยู่ชิ้นหนึ่งแล้ว!
แต่เวลานี้เหลิ่งเยวี่ยยังนอนอยู่ในจวน เป็นตายไม่รู้