เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 เจ้ากลับมา
เดิมทีเหลิ่งฉือก็หงุดหงิดใจจนกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดอยู่แล้ว ครั้นเห็นเยว่เฉิง หลิ่วชิง และซั่วเฟิงลงมือกันตรง ๆ เขาก็อดรนทนไม่ไหว
เหลิ่งฉือทะยานตัวขึ้น กระโจนเข้าไปในวงต่อสู้ มาหยุดอยู่ตรงกลางคนทั้งสาม อาศัยจังหวะที่พวกเขาไม่ทันระวังและกำลังตะลึงงัน เขายกมือฟาดคนละฉาดอย่างแรง
“เพียะ—เพียะ—เพียะ—”
เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังชัด ทำให้ทั้งสามหยุดชะงัก ยืนค้างอยู่กับที่ทันที
เหลิ่งฉือเป็นแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ไม่ต้องเอ่ยถึงฐานะของเขา เพียงความชอบธรรมในการปกป้องบ้านเมืองที่เขายึดถือมาตลอด ก็ทำให้ผู้คนเคารพนับถือ
ยามนี้เหลิ่งฉือยืนอยู่ตรงนี้ ทั้งสามจึงไม่กล้าผลีผลามอีก
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เย่โม่หานกลับคล้ายไม่ได้ยินสิ่งใด เขาค่อย ๆ ก้าวเข้าใกล้ประตูห้องทีละก้าว
ทันทีที่เดินมาถึงหน้าประตู จู่ ๆ เขาก็หมดความกล้าขึ้นมา
ทั้งที่เขายอมรับมันแล้ว ทั้งที่ทำใจได้แล้ว