เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112 หากข้าไม่อนุญาต เจ้าอย่าตาย
เหลิ่งฉือไม่มีแก่ใจจะสนใจสิ่งอื่นอีกแล้ว ครั้นเห็นเหลิ่งเยวี่ยดื่มสุราจอกนั้นกับตาตน หัวใจของเขาก็ราวกับถูกมือข้างหนึ่งบีบคว้าไว้อย่างแรง จนแทบหายใจไม่ออก
ยามนี้พอเห็นเหลิ่งเยวี่ยจากไป เขาถึงกับลืมคำนับลาเย่หลาน แล้วรีบร้อนตามออกไปทันที
แม้เย่จิ่วเฉินจะไม่เอ่ยคำใดเช่นกัน แต่หลังจากเหลือบมองเย่หลานอย่างแฝงนัยลึกซึ้ง เขาก็รีบจากไปโดยไว
ทว่าสายตาเพียงแวบเดียวนั้นกลับทำให้เย่หลาน ผู้เป็นจักรพรรดิแห่งแคว้นต้าโจว ยืนนิ่งตะลึงอยู่กับที่
เขาเข้าใจแล้ว
เย่จิ่วเฉินกำลังบอกเขาว่า จงภาวนาให้เหลิ่งเยวี่ยปลอดภัยไร้เหตุเภทภัย
เย่หลานนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ ทั่วร่างราวกับถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน มืดมนยิ่งนัก
……
เหลิ่งเยวี่ยดื่มสุราพิษจอกนั้น ไม่ใช่เพราะวู่วามอย่างแน่นอน