กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111 แต่ข้าไม่ยอม
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง
ดวงตะวันสีทองเจิดจ้าบนขอบฟ้าลับหายเข้าไปในหมู่เมฆหนาทึบครึ่งดวง เหลือเพียงแสงสีส้มแดงเล็กน้อย
ภายในห้องทรงพระอักษร เหลิ่งเยวี่ยมองเย่หลานด้วยคิ้วตาเย็นชาและแววตาสงบนิ่ง
“จักรพรรดิคิดจะให้หม่อมฉันตาย อย่างน้อยก็ต้องให้เหตุผลสักข้อ”
คงไม่ใช่ว่าท่านบอกจะเอาชีวิตข้า แล้วข้าก็ต้องล้างคอให้สะอาด ส่งตัวเองไปให้ท่านอย่างว่าง่ายกระมัง?
ผู้ยิ่งใหญ่ไม่ห่วงศักดิ์ศรีกันหรือ?
เย่หลานมองเหลิ่งเยวี่ยกลับด้วยดวงตาดำลึกล้ำหยั่งไม่ถึง แววตาตรงแน่วแน่และเฉียบคม
สุขุมสงบนิ่ง ไม่ลนลานยามเผชิญอันตราย ทำให้เขาต้องมองนางใหม่จริง ๆ
“หึ!”