เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 ทำเอาข้าตกใจหมด
ยามบ่ายคล้อยใกล้พลบค่ำ เมฆหนาทึบบนท้องฟ้าซ้อนชั้นพลุ่งพล่านเคลื่อนตัวไปมา
ภายในห้องทรงพระอักษร เย่หลานนั่งอยู่หลังโต๊ะ ใบหน้าคมคายได้รูปซึ่งคล้ายคลึงกับเย่จิ่วเฉินอยู่หลายส่วนยังคงไร้อารมณ์
เหลิ่งฉือมองเหลิ่งเยวี่ยที มองเย่หลานทีอย่างกระวนกระวาย
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดเย่หลานจึงสั่งให้ตนออกไปกะทันหัน และไม่รู้ว่าเย่หลานต้องการพูดอะไรกับเหลิ่งเยวี่ยตามลำพัง เพียงแต่ในยามนี้ ความหวาดกลัวที่ชวนงุนงงสายหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจเขา ดุจคลื่นยักษ์ซัดเข้าปกคลุมในชั่วพริบตา
ไม่! ไปไม่ได้!
จะไปไม่ได้เด็ดขาด!
เมื่อความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมาในใจ เหลิ่งฉือก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วหันหน้าไปทางเย่หลาน
“ขอจักรพรรดิทรงอภัย กระหม่อมไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”
คำพูดของเหลิ่งฉือสั้นกระชับแต่หนักแน่นกังวาน ทุกคำราวกับกระแทกให้เกิดเสียงสะท้อนกลางอากาศ