กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 เจ้าลองดูสิ?
แม้จะหันหลังให้อยู่ เย่โม่หานมองไม่เห็นสีหน้าของเย่จิ่วเฉินในยามนี้ ทว่าเพียงได้ยินน้ำเสียงของเขา ก็รู้สึกราวกับถูกอสนีบาตฟาดลงกลางใจ
เย่โม่หานยืนนิ่งอยู่กับที่เช่นนั้น ทั่วทั้งร่างขยับเขยื้อนไม่ได้
เย่จิ่วเฉินหันกลับมา แววตาหนักแน่นและสงบนิ่ง
“ข้าต้องขอบใจเจ้า”
เย่โม่หาน “???”
ขอบใจเขาหรือ?
ขอบใจเรื่องอะไร?
เย่จิ่วเฉินไม่ได้อธิบาย เพียงยกมุมปากขึ้นอย่างแฝงนัยลึกซึ้ง ก่อนจะหมุนกายจากไป
เย่โม่หานใจพลันกระตุก