กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108 ต้องทำอย่างไรท่านจึงจะยอม
เหลิ่งเยวี่ยเม้มริมฝีปาก ยืนนิ่งเงียบอยู่กลางห้องทรมาน ปล่อยให้แสงสลัวกับแสงไฟที่สว่างวูบไหวสลับกันตกกระทบบนใบหน้า
“เหลิ่งเยวี่ย!”
กล้ามเนื้อข้างแก้มของเย่โม่หานกระตุกเบา ๆ เขาจ้องเหลิ่งเยวี่ยด้วยความโกรธจนแทบถลน
คราวนี้เขาไม่ได้เรียกนางว่าคุณหนูใหญ่เหลิ่งเหมือนเช่นเคย แต่เรียกชื่อเต็มตรง ๆ
เหลิ่งเยวี่ยมีสีหน้าเรียบเฉย ราวผืนน้ำในทะเลสาบที่สงบนิ่ง
นางถอนสายตากลับมาเงียบ ๆ แล้วเดินตรงไปหาเหลิ่งฉือ
“ไปกันเถอะ”
เมื่อครู่ก็ควรไปตั้งนานแล้ว ถูกไอ้สารเลวนั่นถ่วงเวลาเสียครึ่งค่อนวัน
เหลิ่งฉือยืนนิ่งงันอยู่กับที่ จ้องเหลิ่งเยวี่ยไม่กะพริบตา ราวกับยังไม่ฟื้นคืนจากเหตุการณ์เมื่อครู่