เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 พวกเรากลับบ้านกัน
เย่โม่หานเอ่ยปากแล้ว คนของเขาก็ไม่กล้าผลีผลาม ยิ่งเมื่อถูกสายตาที่ดูสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น แต่กลับเปี่ยมด้วยจิตสังหารของเหลิ่งเยวี่ยกวาดมอง ทุกคนก็คล้ายถูกวิชาสะกดกาย ตะลึงนิ่งอยู่กับที่ ขยับไม่ได้
เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบ “ตอนนี้ข้าจะพาท่านพ่อกลับบ้าน ใครคิดจะขวางก็ลองเข้ามาดู”
ระหว่างพูด เหลิ่งเยวี่ยแก้เชือกที่มัดมือทั้งสองข้างของเหลิ่งฉือแล้ว จากนั้นหยิบเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาคลุมร่างเหลิ่งฉือ
เหลิ่งฉือเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่ต่อหน้าบุตรสาวในสภาพเช่นไร จึงรีบสวมเสื้อผ้ากลับอย่างรวดเร็ว
เสื้อผ้า: แล้วเมื่อครู่ท่านถอดข้าทำไม!!!
เหลิ่งเยวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่จิตสังหารและไอสังหารเย็นเยียบที่แผ่ซ่านอยู่ในน้ำเสียงกลับทำให้ไม่มีผู้ใดในที่นั้นกล้าก้าวเข้ามา
ดูเหมือนเหลิ่งเยวี่ยจะพอใจกับปฏิกิริยาของทุกคน
“ท่านพ่อ พวกเรากลับบ้านกัน”
เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงต่ำทุ้ม แต่แฝงบางสิ่งที่เหลิ่งฉือไม่เคยเห็นในตัวนางมาก่อน