เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105 มีข้าอยู่
เหลิ่งเยวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างนิ่งสงบ ครู่ถัดมาก็ลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
ริมฝีปากบางของเย่จิ่วเฉินเม้มเป็นเส้นตรง เมื่อเห็นเหลิ่งเยวี่ยจากไป เขาไม่ได้เข้าไปขวาง เพียงหันไปถามจู้เอ๋อร์ที่กำลังทำอะไรไม่ถูก
“ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งกลับไปแล้วหรือยัง?”
“ยังเจ้าค่ะ”
“เช่นนี้ เจ้ากลับจวนไปก่อน คอยดูแลฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องอื่นมีข้ากับคุณหนูของเจ้า”
พูดจบ เย่จิ่วเฉินก็หันไปมองแม่นางเฝิง
แม้เมื่อครู่แม่นางเฝิงจะไม่ได้พูดแทรกแม้แต่คำเดียว แต่ตอนนี้กลับเข้าใจความหมายของเย่จิ่วเฉินทันที
“คุณชายเก้าโปรดวางใจ หอชุนเจียงกับหร่านหลีฝากไว้กับข้า ทางนี้ข้าจะให้คนไปสืบข่าวด้วย หากได้ข่าวที่เป็นประโยชน์ ข้าจะให้คนส่งสารไปที่จวนแม่ทัพ”
แม่นางเฝิงพูดจบ เย่จิ่วเฉินก็พยักหน้าเบา ๆ จากนั้นพลิกกายไล่ตามเหลิ่งเยวี่ยไปทันที