เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 นางเป็นคนที่ปกป้องคนของตนที่สุด
นัยน์ตาดำของเย่จิ่วเฉินคมกริบ อำนาจที่แผ่ออกจากทั่วร่างของเขาดุจราชันผู้ก้าวลงจากยอดเขาหิมะ วางอำนาจเหนือผู้คน ไร้ผู้ใดสอดปากแทรกได้
หร่านหลีคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเหลิ่งเยวี่ย ยังไม่ทันที่เย่จิ่วเฉินจะเข้าใกล้ นางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแล้ว
หร่านหลีรวบรวมสติเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้นางรู้แล้วว่าเหลิ่งเยวี่ยมีฐานะไม่ธรรมดา คนที่อยู่ข้างกายนางก็ล้วนเป็นผู้มีอันจะกินหรือมีอำนาจ
แต่ชายที่แม่นางเฝิงเรียกว่าคุณชายเก้าผู้นี้ กลับดูแตกต่างจากคนอื่น ๆ
เขาสูงศักดิ์ เย็นชา และทำให้ผู้คนรู้สึกถึงอันตรายอย่างชวนงุนงง
หร่านหลีเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองไปทางเย่จิ่วเฉิน
แม้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้พบ แต่ทุกครั้งใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของชายผู้นี้ ซึ่งราวกับพระผู้เป็นเจ้าบรรจงแกะสลัก ก็ทำให้นางรู้สึกตื่นตะลึง
ทว่าจุดมุ่งหมายของนางชัดเจนยิ่ง