เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 ความรู้สึกอย่างหนึ่ง
เหลิ่งเยว่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็เริ่มเดินกลับ
ทันใดนั้นเสียงพิณพลันดังขึ้น ท่วงทำนองไพเราะอ้อยอิ่งดุจสายน้ำไหลจากขุนเขาสูง ล่องลอยไปในอากาศอย่างเชื่องช้า ก่อนจะแว่วเข้าหูเหลิ่งเยว่
เหลิ่งเยว่หันไปตามเสียงพิณ ก็เห็นม่านรอบศาลาถูกสายลมพัดไหว พลิ้วสะบัดไปตามลม
เงาร่างในชุดสีดำสนิทของเย่จิ่วเฉินปรากฏเลือนรางอยู่ใต้ม่านสีขาว เดี๋ยวเห็นเดี๋ยวหาย
ฝีเท้าของเหลิ่งเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง
เจ้าปีศาจน้อยเล่นพิณเป็นด้วยหรือ?
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่มีเรื่องนี้อยู่ แต่คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ เพราะชาติที่แล้วนอกจากเย่โม่หานเจ้าสารเลวนั่น ดวงตาของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยมองชายอื่นอีกเลย
เหลิ่งเยว่เก็บความคิดแล้วก้าวเดินต่อ มุ่งหน้าไปยังศาลาอย่างเชื่องช้าทีละก้าว
เย่จิ่วเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตางอนหนาทอดสั่นไหวเบา ๆ ดวงตาลึกล้ำดำสนิทจับจ้องสายพิณบนโต๊ะอย่างเงียบงัน นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องค่อย ๆ บรรเลง