เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 มีประโยชน์บ้างได้หรือไม่
เย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยวี่ยขี่ม้าตัวเดียวกัน มุ่งหน้าไปตามถนนเล็ก ๆ นอกเมืองอย่างไม่รีบไม่ร้อน
นานทีเหลิ่งเยวี่ยจะมีความอดทนและอารมณ์ชื่นชมเช่นนี้ นางปล่อยให้เย่จิ่วเฉินโอบจากด้านหลังโดยไม่เอ่ยคำ พลางชมทิวทัศน์เบื้องหน้า
คล้ายตั้งแต่ทะลุมิติมา นางก็ไม่เคยมีช่วงเวลาแสนสบายและสงบเช่นนี้เลย
การออกมาเดินเล่นคราวนี้ทำให้ความขุ่นเคืองที่ถูกเย่โม่หานกับเหลิ่งรั่วเสวี่ยสองคนนั่นก่อขึ้นก่อนหน้านี้หายไปจนหมด
เจ้าปีศาจน้อยใส่ใจดีเหมือนกันนี่
เหลิ่งเยวี่ยคิดพลางหรี่ตาคู่นั้นลงเล็กน้อย
เย่จิ่วเฉินไม่ได้พูดเช่นกัน แต่เวลานี้นั่งอยู่ด้านหลังเหลิ่งเยวี่ย สีหน้ากลับไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนนาง
สองข้างทางเป็นป่าทึบ แม้ย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ใบไม้ก็ยังไม่เริ่มร่วงหล่น ยังคงเขียวชอุ่ม พอจะช่วยบดบังสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย
แววตาเย่จิ่วเฉินเฉียบคม สีหน้าลึกล้ำเย็นเยียบ เขาจ้องมองเข้าไปในส่วนลึกของป่าทึบตรง ๆ