เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 ฉากตบหน้าครั้งใหญ่พร้อมกลืนน้ำลายตัวเอง
เย่จิ่วเฉินโอบเหลิ่งเยวี่ยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างไพล่หลังอย่างวางท่าเป็นอย่างยิ่ง เขาเหยียบจุดส่งแรงเป็นครั้งคราว แล้วพาเหลิ่งเยวี่ยทะยานขึ้นกลางอากาศ
เหลิ่งเยวี่ยถูกพาเหาะออกจากจวนแม่ทัพไปเช่นนี้ ระหว่างทางก็อดทอดถอนใจในใจอีกครั้งไม่ได้
แม่งเอ๊ย มีวิชาตัวเบานี่ดีจริง ๆ
นอกประตูหลังจวนแม่ทัพ เยว่เฉิงกำลังจูงม้าสองตัวรออยู่ที่นั่น พอเห็นเย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยวี่ยก็รีบเดินเข้าไปหา
“นายท่าน คุณหนูใหญ่”
เย่จิ่วเฉินส่งเสียงต่ำ ๆ ออกมาจากลำคอ จากนั้นก็ปล่อยเอวของเหลิ่งเยวี่ย เปลี่ยนเป็นจูงมือนาง แล้วเดินไม่กี่ก้าวไปหยุดตรงหน้าม้าสองตัว
ม้าสองตัว ตัวหนึ่งสีดำ อีกตัวสีน้ำตาล
เหลิ่งเยวี่ยกับม้าสีดำตัวนั้นจ้องตากันตาค้าง
ทำไมดูคุ้นตาอยู่บ้างนะ?