กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 ข้าคือบรรพชนของเจ้า
เนตรดอกท้อคู่งามของเย่จิ่วเฉินเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เขามองใบหน้าเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการของเหลิ่งเยว่ด้วยแววตาหยอกเย้า
เหลิ่งเยว่:“……”
มองข้าเช่นนี้ด้วยเหตุใด?
เย่จิ่วเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง “เจ้าเรียกข้าว่าอะไร?”
เหลิ่งเยว่:“……”
นางรู้อยู่แล้วว่าเรื่องที่ในละครทำทีว่าปลอมตัวเป็นบุรุษแล้วไม่มีใครดูออกน่ะ เหลวไหลทั้งเพ
แต่ถึงอย่างไรก็ปลอมตัวมาแล้ว ไอ้หมอนี่ก็เห็นสภาพน่าอับอายของนางเมื่อครู่ด้วย ทั้งยังฆ่าปิดปากไม่ได้ นางจึงทำได้เพียงหน้าด้านแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาต่อไป
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เหลิ่งเยว่ก็สบตาเย่จิ่วเฉินด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน ใจไม่สะท้าน แล้วตอบเรียบ ๆ
“สหาย”