กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 จับรวบยอดในคราวเดียว
เหลิ่งเยว่ไม่สนใจใบหน้าพิกลของเย่จิ่วเฉิน นางย่อตัวลงเอง สีหน้าเฉยชา มองเย่โม่หานที่นอนอยู่บนพื้น
ครู่หนึ่ง เหลิ่งเยว่ก็เอ่ยเสียงเย็น “ยังไม่เข้ามาช่วยอีกหรือ?”
เย่จิ่วเฉิน:“???”
ช่วยอะไร?
เมื่อเห็นเย่จิ่วเฉินไม่ขยับ เหลิ่งเยว่ก็เงยหน้ามองเย่จิ่วเฉินด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ ราวกับกำลังมองบุตรชายโง่เขลาของบ้านเจ้าที่ดิน
“เจ้าอยากให้คนพบหรือ?”
เย่จิ่วเฉินชะงักไป ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา
“คนที่ตีเขาจนสลบคือเจ้า เกี่ยวอะไรกับข้า?”
เหลิ่งเยว่:“……”