เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 วิธีตายหนึ่งพันแบบ
วันนี้จวนองค์ชายสี่คึกคักเป็นอย่างยิ่ง มองจากด้านนอกเห็นผู้คนส่งเสียงอึกทึก พรมแดงปูจากหน้าประตูทอดยาวเข้าไปด้านใน ชายคาระเบียงแขวนผ้าแพรแดงกับโคมแดงไว้เต็มไปหมด
ภายในห้องหอมงคลที่เดิมทีควรเต็มไปด้วยแสงเทียนแดงส่ายไหวและผ้าแพรอันอบอุ่น บัดนี้กลับอบอวลด้วยบรรยากาศประหลาดผิดปกติ
หลิ่วชิงยืนอยู่ข้างเตียง มองแม่นมหลี่กับมามาฉางที่หลับตาสนิท หมดสติอยู่ในหีบ คิ้วดาบทั้งคู่ขมวดเข้าหากันแน่น
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดจากด้านนอก เย่โม่หานพาซั่วเฟิงรีบรุดเข้ามา
“นายท่าน”
เมื่อเห็นใบหน้ามืดครึ้มของเย่โม่หาน หลิ่วชิงก็ก้มกายทันที แต่เย่โม่หานไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ดวงตาคมลึกราวกับเหยี่ยวจ้องหีบเขม็ง
หลิ่วชิงมองซั่วเฟิง ซั่วเฟิงเพียงส่ายหน้าเบา ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เย่โม่หานเอ่ย น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับจะแช่แข็งผู้คนได้ในพริบตา