กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 เราสองคนมาคืนดีกันเถอะ
ในใจเหลิ่งเยวี่ยตื่นตระหนกแทบแย่ แต่ใบหน้างดงามเย็นชากลับไม่แสดงออกมาแม้แต่น้อย ยังคงเรียบเฉยเย็นชาเช่นเดิม
“เจ้าตามหาข้าทำไมกันแน่?”
ไม่ได้มาสารภาพรัก และยิ่งไม่มีทางมาส่งเงินให้กระมัง?
ริมฝีปากบางของเหลียงเฉี่ยนเม้มแน่นเป็นเส้นตรง นางจ้องเหลิ่งเยวี่ยอย่างไม่พอใจ ใบหน้าแดงก่ำราวกับเลือดจะหยดออกมาได้
ทว่านางจ้องเหลิ่งเยวี่ยอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง
เหลิ่งเยวี่ย “...”
เป็นอะไรกันแน่?
“ข้าก็ไม่รู้ว่ามาหาเจ้าทำไม แค่รู้สึกว่าต้องคุยกับเจ้าให้ได้”
“หลังงานเลี้ยงร้อยบุปผาวันนั้น ข้ากลับไปคิดอยู่นาน ว่าเหตุใดระหว่างเราถึงกลายเป็นศัตรูกัน พอเจอหน้าก็ทะเลาะกันทุกที