เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56 ข้ายังมีสิทธิ์เสียใจภายหลังหรือ?
เสียใจภายหลังหรือ?
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลิ่งรั่วเสวี่ยซับซ้อนอยู่บ้าง
“ข้ายังมีสิทธิ์เสียใจภายหลังหรือ?”
แม่นมหลี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนี้ก็อดสะเทือนใจไม่ได้ แต่ก็เป็นเพียงชั่วพริบตา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัยก็กลับมาเหี้ยมเกรียมเย็นชาอีกครั้ง
“องค์ชายสี่มีถ้อยคำสองสามประโยคฝากบ่าวชรามาบอกคุณหนูรอง
หวังว่าคุณหนูรองจะคิดให้ถี่ถ้วน อย่าทำเรื่องไม่จำเป็น หากเรื่องในวันนี้สำเร็จ สิ่งที่องค์ชายสี่เคยรับปากคุณหนูรองไว้ย่อมต้องทำตาม
หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันเพราะคุณหนูรอง คุณหนูรองย่อมรู้ผลที่จะตามมา”
คำพูดของแม่นมหลี่ทำให้สีเลือดบนใบหน้าอันน้อยนิดของเหลิ่งรั่วเสวี่ยหายไปจนสิ้น ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมกลับซีดขาวราวกระดาษ ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยินยอม
แต่ไม่ยินยอมแล้วจะทำอย่างไรได้?