กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 สตรีของเย่จิ่วเฉิน
แววสว่างในดวงตาของเย่จิ่วเฉินชะงักไปเล็กน้อยเพราะคำพูดของหลิงเยว่ แต่ก็เพียงชั่วขณะเท่านั้น ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม
“แต่เจ้ากลับเตือนให้ข้านึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา”
เย่จิ่วเฉินรินสุราให้ตัวเองอีกถ้วย ยกขึ้นจ่อริมฝีปาก แล้วก็ได้ยินหลิงเยว่พูดขึ้น
“ไม่อย่างนั้นเราสองคนเข้าพิธีวิวาห์กันเลยดีหรือไม่…”
“พรวด—”
สุราที่เพิ่งเข้าปากยังไม่ทันกลืนก็พุ่งออกมาหมดเกลี้ยง พ่นกระจายออกไปพอดิบพอดี
หลิงเยว่ “……”
แววตาของเหลิ่งเยวี่ยพลันเย็นเยียบราวน้ำแข็งหมื่นปีในสระน้ำเย็นยะเยือก แค่ปรายมองครั้งเดียวก็ทำเอาเย่จิ่วเฉินหนาววาบไปทั้งสันหลัง
อึดอัดเกินไปแล้ว