กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 มาเลย มาสนุกกัน
ราตรีหมึกคราม จักจั่นร้องระงม สายลมพัดแผ่วมาเป็นระลอก
ภายในห้องเงียบจนได้ยินเข็มตก
เหลิ่งเยวี่ยนั่งอยู่บนเตียง ส่วนเย่จิ่วเฉินยืนอยู่บนพื้น ทั้งคู่จ้องตากันตาค้างอย่างเงียบงัน ไม่ขยับเขยื้อน
จู่ ๆ สายลมก็พัดเข้ามา กรอบหน้าต่างส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เย่จิ่วเฉินไม่แน่ใจว่าตนหูแว่วไปหรือไม่ มิฉะนั้นเหตุใดเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” นั่นถึงฟังไม่ต่างจากเสียงอีการ้อง?
อึดอัดชะมัด!
ถูกจับได้คาหนังคาเขาเสียแล้ว
“มา เจ้ามานี่”
จู่ ๆ หลิงเยว่ก็เอ่ยขึ้น ดวงตาไร้อารมณ์แฝงประกายเย็นเยียบ ทำเอาเย่จิ่วเฉินรู้สึกหนาววาบไปทั้งสันหลัง