เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 มือข้างนี้สินะ
ด้านนอกศาลาเซียวเซียง เย่โม่หานยืนนิ่งเงียบ มองเหลิ่งเยวี่ยที่อยู่ใต้ต้นอู๋ถงไม่ไกล
นางหลับตาพิงเก้าอี้หวาย ใบหน้าขาวผ่องงดงามไร้ความเย็นชาที่เคยผลักไสผู้คนให้ห่างออกไปหลายพันลี้ กลับเพิ่มความเกียจคร้านและผ่อนคลายเข้ามา
ประหนึ่งแมวตัวหนึ่ง
ยิ่งมอง มุมปากของเย่โม่หานก็ยิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
นับดูแล้ว นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขามองเหลิ่งเยวี่ยอย่างจริงจังและจดจ่อ โดยปราศจากแผนการใด ๆ
แม้จะอยู่ห่างกันช่วงหนึ่ง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เย่โม่หานกลับรู้สึกว่าพวกเขาไม่เคยใกล้ชิดกันเท่านี้มาก่อน
สายลมอ่อนพัดผ่าน พลิ้วเส้นผมที่คลอเคลียบ่าและใบหูของเหลิ่งเยวี่ยให้ลอยตามลม
ในชั่วขณะนั้น เย่โม่หานรู้สึกราวกับมีบางสิ่งในใจงอกงามขึ้นอย่างเงียบงันดุจหน่อไม้หลังฝนพรำ ทว่ากลับควบคุมไม่ได้
จู่ ๆ เหลิ่งเยวี่ยก็ลืมตาขึ้น แววตาเย็นประหนึ่งหิมะน้ำแข็ง ไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย