กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 คนที่ข้าเลือกไว้ จะตีไม่ได้
เหลิ่งรั่วเสวี่ยก้มหน้า ดวงตาฉายแววเย็นชา
นางรู้ดีอยู่แล้ว
เมื่อครู่เย่โม่หานคิดจะฆ่านางจริง ๆ!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เหลิ่งรั่วเสวี่ยก็สูดหายใจลึก เก็บอารมณ์ในดวงตาอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปมองเย่โม่หานอีกครั้ง…
……
ยามรุ่งสาง แสงอาทิตย์สีทองอบอุ่นเคลือบผืนแผ่นดินทั้งมวลด้วยรัศมีเรืองรอง
ยามเหลิ่งเยวี่ยลืมตาขึ้น รอบข้างว่างเปล่า เงาของเย่จิ่วเฉินหายไปแล้ว
ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาพลันขรึมลง
เก่งกาจเสียจริงนะ